Uroloog op Curacao
Uitgegeven: 02-03-2007
 | Dr. J.J. Bade Uroloog Chinica Urologica, Willemstad |
|
Vandaag was ik nog net voor donker thuis, d.w.z. om18.45 uur. En daar deed ik behoorlijk m’n best voor. Morgen opereer ik 7 patiënten - en met een beetje geluk draai ik 7.30uur de OK op en ligt de eerste TURP in de beenhouders en wordt afgedekt. Eerlijk waar, ik heb het meegemaakt dat ik om 8.30 de eerste TURP klaar had. En ja, de TURP is hier op Curacao veelvoorkomend. Waar ik de laatste 15 jaar in Nederland meemaakte dat de ‘boertjes van buten’ met een knots van een prostaat en dito residuen langzaam uitstorven, heb ik ze hier herontdekt. Bij voorkeur presenteren ze zich in avond of weekenddienst op de EHBO, immers dan heeft liefhebbende dochter of zoon (vooral liefhebber van eigen werk en job) tijd en gaan we maar eens naar het ziekenhuis! Echt, het lijkt net Nederland, precies dezelfde patiënten, in soorten en kwaliteiten. Met subtiele verschillen dat wel.  De eerste ochtend zat ik op een kruk naast collega/maat Wissem Isa mee te luisteren naar een echtpaar met primaire subfertiliteit. De gebruikelijke vragen, maar opeens ook naar ‘waar ze wonen, en of ze wel samen wonen, en of ze daar ook kunnen vrijen?’. Later legt hij uit dat sommige jonge stellen financieel genoodzaakt zijn bij ouders of familie te wonen, dan slechts vluchtig en onregelmatig seksueel contact hebben en vervolgens verbaasd zijn dat er geen baby komt. Het St Elisabeth Ziekenhuis is het grootste en meest volledige ziekenhuis hier, met zo’n 400 bedden en zo’n 100 specialisten. Het heeft bijna alles, een veelgebruikte hogedruk zuurstof- tank, een afdeling radiotherapie maar bijvoorbeeld geen nucleaire geneeskundige en momenteel ook geen contrast voor een botscan of renogram. Iets wat af en toe wel degelijk een gemis is! Daarnaast zijn er de Taamskliniek en het Advent Ziekenhuis. Beide een soort Zorgbehandelcentra die (door tekort schieten van het echte ziekenhuis) gegroeid zijn tot winstgevende ziekenhuizen met lage tarieven. Ze hebben geen EHBO en geen IC, dus alles wat problematisch is (verzekeringtechnisch of medisch) gaat naar het Elisabeth. Wij, de urologen, werken alleen in het Elisabeth. Naast de ofisina waar we polikliniek doen. Dus dat is al op twee plaatsen, 7 km van elkaar, dus genoeg verkeer. Wissem en ik zijn samen een maatschap en met collega Sillé een vakgroep, waar we diensten mee verdelen. Maatschappen zijn zeldzaam hier! Onderling wantrouwen is een soort basis-eigenschap hier, hebben diverse ‘deskundigen’mij verteld, en ik ken inmiddels ook voorbeelden. Maar dan vaak omgekeerd, als je mensen vertrouwen schenkt en zelf betrouwbaar blijkt, gaan er veel deuren open. Een blik in de ogen, een persoonlijke opmerking of grap doet hier net als in Nederland wonderen. Ik werd ook op de Ver. van Medisch Specialisten geïntroduceerd. Er zaten er zo’n 35 in een broeierig zaaltje. Het ging over de basisvoorwaarden voor een nieuw ziekenhuis. Maar de derde vraag ging al over voorwaarden voor de toekomstige honoraria. Dus ik voelde mij meteen helemaal thuis. Nou, collegae in Nederland, het huidige systeem met budget en facturering via het ziekenhuis is zo gek nog niet. Ik ben hier terug gevallen in het oude systeem van vele verzekeringen, ieder zijn eigen garantiebewijs en verwijskaart, wat weer nodig is om een rekening in te dienen. En die moeten aan het eind van de maand per patiënt ingediend worden! Een onderdeel van ons vak wat eigenlijk nieuw voor mij is en de eerste maanden veel energie heeft gekost. Boekhouden, pfff. En dan, een ziekenhuis dat stamt uit 1855, dus 160 jaar oud is, een dagtarief van NAF 750,00 klasse I heeft. Omgerekend € 321,00 per dag. Nou, daar zou in Nederland de TV het ook niet meer voor doen.  Na de vergadering kwam een gepensioneerde gynaecoloog naar mij toe en vroeg of ik toevallig met "Aadriaenus Smans" gewerkt had. Hij komt elk jaar bij hem in Nederland voor controle. Vreemd eigenlijk, met zulke goede urologen op het eiland... ha ha. De operatiekamer is hier het hart van het ziekenhuis en heeft een hoge (hoogste?) prioriteit. Het is onwaarschijnlijk wat er allemaal kan. Ook hele goede collega-specialisten, vooral op laparascopisch gebied. Alles gebeurt hier bijna laparoscopisch. Alleen disposable is hier het pas geldig in geval van ‘not usable’. Ik kon m’n ogen niet geloven, om zoek naar de monitor vind ik twee chirurgen bezig met een totale l’scopische colectomie. Mijn collega is inmiddels de 250 l’scopische RRP’s gepasseerd. En inmiddels hebben we onze eerste laparoscopische cystectomie ook gedaan. Een mooi voorbeeld van de medische zorg op de Antillen. Zorg is immers een circel, waarin alle schakels liefst hetzelfde nivo hebben. Totale OK tijd 5 uur en bloedverlies 300cc. Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven hoe snel dat ging. Maar wat zal de waarde van dit urologisch hoogstandje zijn naast de ‘insurance-delay’, en wat als hij toch stiekem botmeta’s heeft. In ieder geval is hij wonderlijk snel hersteld en de 7e dag reeds ontslagen. Gelukkig, want op zaal is het allemaal wat treurloos en schijnen bacteriën welig te tieren. Hier hebben sommige schakels een excellent nivo, die elke vergelijking met Nederland glansrijk doorstaat, en andere zakken soms terug tot derde wereld-niveau. Maar sinds ik het dagtarief weet, komt alles wat meer in perspectief. En ja, over het nieuwe ziekenhuis wordt al een jaar of 20 gepraat. Dus op een dag….! Ontslaan doen we hier dus snel, want een ontsteking heb je zo te pakken. Daarom geven we veel, en dure en iv antbiotica. Omdat er zoveel resistentie is, doen we het liefst nog wat duurder en langer. Tot nu toe het enige echte minpunt, dringend voor verbetering vatbaar. Ik weet nog dat we in Den Bosch zelfs gebeld werden door de apotheek ‘of patiënt X nog steeds zijn Zinacef iv moest hebben’. Nou, hier lijkt het met kilo’s te gaan en niemand deert het. Navraag leert dat het hier toch ook echt duur is, en het wel ‘deert’… Door dezelfde financiële beperkingen en keuzes die gemaakt zijn, kan het ziekenhuis ons geen adequate ruimte met gewenste apparatuur bieden. Wij, net als andere specialisten, hebben dat dus in en onder eigen beheer in d Ofisina. Een gebouw van (nu nog) 100m2 achter een Botica (=apotheek), waar we verder geen zakelijke band of toezegging mee hebben. In die ofisina delen Wissem en ik de spreekkamer. Sinds 1 oktober 2006 werkt ook Gosien er, als urologie-verpleegkundige. Een nieuw fenomeen in de ofisina. Dr Isa verbaasd dat een verpleegkundige toch echt meer kan en doet dan een secretaresse,bv ECHOblaas na flowmetrie, de patiënten overtuigd dat er nog een dokter is bij gekomen. Hetgeen door Gosien krachtig wordt ontkend, waarna ze bij mij vragen of de volgende keer die blonde zuster er ook weer is. U begrijpt het al. Waar ik de eerste weken nog lacherig zei “de praktijk explodeert dadelijk” vraag ik mij nu af hoe ik “baas in eigen praktijk blijf”, nu patiënten, consulten, HA- telefoontjes maar blijven binnen rollen.  Verbazende feiten:
Een hartelijke groet aan alle collegae in Nederland. Jurjen Bade Laatste berichten van auteur(s)
Laatste congresverslagen van auteur(s) |