Benoemingsbeleid in de Nederlandse Urologie.
That’s what friends are for.
Uitgegeven: 24-06-2010
 | Dr. E.H.J. Weil Uroloog Slotervaart Ziekenhuis, Amsterdam |
 | Prof.dr. Ph.E.V. van Kerrebroeck Uroloog Academisch Ziekenhuis Maastricht, Maastricht |
|
Column. Jan van der Kroon (*). De Maastrichtse Urologie zal in extreem rustig vaarwater belanden, nu technisch vakman-uroloog Ernesto Weil, Associate Professor en wat hemzelf betreft al vele jaren zelfs veel méér dan dat , is benoemd in het Amsterdamse Slotervaart Ziekenhuis. Wie had ooit gedacht dat de in de kern capabele, maar ongrijpbare en oncoachbare chirurg en tegelijk super-intrigant Ernesto het Amsterdamse pluche nog eens zou komen opschudden! Want dat gaat zeker gebeuren nu de explosieve en extroverte Ernesto neerstrijkt op 745 meter van het VUmc ,op 1.980 meter van het AMC en op een ruime twee kilometer van het katholieke OLVG, mijn spreekwoordelijke geboorte-tegeltje ( 1951, Anna Paviljoen, met toen nog louter strenge en lieve nonnen in de regering aldaar). Ik voorzie en voorspel dat de enigszins tot zwaar ingedutte Amsterdamse urologie aan VUmc, AMC en OLVG een nieuwe, zeer roerige episode tegemoet gaat. Want Ernesto heeft lak aan verdeel en heers, aan mensen die in zijn leef-en heersgebied de titel hoogleraar dragen en aan types die de posities in een Directie of Raad van Bestuur vruchteloos bezet houden. Weil stormt overal naar binnen waar hij wat te winnen heeft – of waar hij anderen imago-verlies kan bezorgen. Een bon vivant , een onnavolgbaar kromme netwerk-man bovendien – zeker buiten kantoor-uren, als lokalen van culinaire allure kunnen worden gefrequenteerd. Au Coin des Bons Enfants, al wat minder was, vond hij koffiehuis! Buiten de OK bleef en blijft Ernesto Weil in zijn Maastrichtse periode zo ver mogelijk weg van fijnzinnigheid. Nog zie ik hem staan, deze Ernesto Weil, ten tijde van de viering van het zoveel-jarig jubileum in Maastricht van zijn briljante baas en dito voorbeeld Philip van Kerrebroeck, en daarmee de kwalitatief hoogstaande Afdeling Urologie aldaar. Op kosten van de sponsors, met name het puissant machtige & royale Yamanouchi Pharma ( vroeger Gist-brocades Farma) liet Ernesto Weil, na afloop van een puissant diner voor 100 man in Chateau Neercanne, gasten tot diep in België en Duitsland thuis brengen, per luxe taxi, van het enige ( natuurlijk bevriende) taxi-bedrijf dat hij tolereerde, ook zijn vele eigen gasten. Een exercitie die beter aan research in engere zin had kunnen worden besteed. Wat dat betreft is het te hopen dat Joop Bouma van TROUW oud wordt en - uitgedijd of niet - in staat blijft tot klokkenluiden. Wat had Ernesto de uit de rijke Belgische traditie van toegewijde topdokters afkomstige Philip van Kerrebroeck, nationaal en internationaal een zeer succesvol en gerespecteerd top-uroloog, graag van zijn troon gestoten, liefst daar in nachtelijk Neercanne of desnoods in een lokaal ravijntje geduwd. De alom erkende urologische wijsgeer Philip, onderwijsman bij uitstek en bovendien een begenadigd patiënten-dokter, eeuwig gekweld door zijn achterklap bedrijvende rivaal Weil, was toen al jaren onze zakelijk integere steun-en toeverlaat en overigens vooral de veelgeprezen chef van duizend-en-1-lichamen, international Boards, you name it, waaronder de hoofdredactie van de in die dagen zeer actieve WebSite www.uromotief.nl Sinds die hoogtijdagen met bijbehorende verspilling, is de Nederlandse urologie warempel een stuk suffer geworden, bij gebrek aan innoverende geneesmiddelen, muntjes en inspirerende leiders. Maastricht is onder Van Kerrebroeck altijd een formidabel urologisch bolwerk geweest, zoals de Cardiologie dat aldaar in de hoogtijdagen was onder de legendarische grootmeester en bovenal leermeester: Hein Wellens, de ster die al groot was in het Amsterdamse Wilhelmina Gasthuis en daarna alleen nog maar verder groeide. Dat kwam doordat de grote baas, Philip, productie garandeerde, bij hoge kwaliteit en outstanding communicatie. Dat kwam ook doordat door hem binnengehaald talent ( Gommert van Koeveringe, Piet Callewaert, Coen Wessels – toen nog) zich tijdens ochtendrapporten dagelijks gemotiveerd en gebonden voelde en het meest: verwant met de grote roerganger. Tussen Philip en Ernesto is het al die jaren een strijd op leven en dood geweest, de een wat meer de chic hanterend ( Philip) de ander de botte bijl des gezagsondermijning tegen elke prijs ( Ernesto), met de regelmaat van een baggermachine en voor intimi waarneembaar over straat rollebollend, zonder het collectief vakmanschap daarbij in ultieme zin in gevaar te brengen. Randje afgrond, zeg maar. Natuurlijk leed de urologie onder die eeuwige strijd. Natuurlijk was daar in Maastricht sprake van een laffe RvB die niet ingreep en , integendeel, genoot van kunnen toezien op een afdelingshoofd dat zo nu en dan ernstig leed. Verdeel en heers, noemen bobo’s dat. Financieel tekort in 2009, even terzijde: 30 miljoen EURO, chapeau. Ik herinner me dat de noeste bruggenbouwer Philip werd binnengroepen vanwege zijn nieuwe leven. 2 vragen waren er, in de top van de zwalkende Academie. Of er een patiënt in het geding was. Vraag twee: of een collega. Twee keer nee, toevallig. Maar dan vraag je je toch werkelijk af of de ChristenUnie in die dagen soms al beneden bij de landsgrens is ontspoord en niet pas later, na het imploderen van huisvader-Bos en walg-tegeltje-Rouvoet. Ik herinner mij het droeve, op de man gerichte lijstje met 22 verbeterpunten dat door de Maastrichtse Raad van Bestuur voor de zowel nationaal als internationaal vermaarde chef-staf Philip van Kerrebroeck was gecomponeerd, bij zijn afwezigheid uiteraard, in nauwe samenwerking met Ernesto Weil, Associate professor onder Philip. Een ongehoorde schurkenstreek voor iemand die trouw luitenant had moeten zijn, maar dat nooit heeft kunnen opbrengen. Iedereen op de Maastrichtse afdeling-urologie was van het lijstje met vernederende verbeterpunten tot in het kleinste detail op de hoogte, tot de gewaardeerde schoonmaakmevrouwen uit de integratie-cursus-les-1 aan toe, behalve Philip zelf, gelukkig onkreukbaar en bovenmatig tot incasseren in staat. Niet voor niets verhuisde Philip op een dag van het nabij Maastricht gelegen ’s Gravenvoeren ( Belgische Voerstreek ) naar het mondaine Antwerpen, verder weg van Maastricht en nog verder weg van de Maastrichtse kongsi die zijn droeve uitlopers had tot en met de Raad van Bestuur aldaar. De eerste regel uit het verdict met verbeterpunten voor de hooggeleerde klonk als: Van Kerrebroeck wordt een coach ter hand gesteld. Hoe hartgrondig kun je de baas van een roemrucht departement als de Urologie destijds was, vernederen. Zoiets was en is temeer een aanfluiting waar het beoogde slachtoffer een integere vakman met een conduitestaat als Van Kerrebroeck was. Zoiets kan alleen aan een Katholieke Universiteit worden bedacht, ben ik van mening. Ook ik was ooit voorbestemd en gecomponeerd om katholiek te zijn (en te blijven – jammerlijk mislukt). Ik ken het volk als geen ander en herken de bijbehorende streken. Ik heb wel eens voor mogelijk gehouden, dat de man van chic Philip van Kerrebroeck, het beste wat de Maastrichtse Urologie in 100 jaar is overkomen, querulant-Weil op een ochtend in de parkeergarage onder zijn rode sportwagen door zou trekken , eerst vooruit, dan achteruit, om zijn zoveelste Judas-streek. Die twee hadden nog jaren door kunnen vechten, ware het niet, dat zich in het leven van Weil trieste wendingen en daarna weer wat positievere hebben voltrokken, naar verluidt in zijn eigen memo aan de wereld, ook aan mij. Een toevallige ontmoeting met een katholieke directeur-internist, kan zelfs een uroloog die van het pad is geraakt, dus toch nog …weer redden, lijkt het. En dus is nu het Slotervaart Ziekenhuis aan de beurt om de pensioenpremie op te hoesten, vroeger een communistisch ziekenhuis, thans een commercieel ziekenhuis, mark my words. Elke EURO gaat in het Slotervaart naar de echte zorg (…) Nadat overigens eerst een batterij dure interim-managers was verstookt, op belastinggeld. Een curieuze speling van het lot heeft Weil naar Amsterdam gedreven. Daarmee is de morele overwinning van Philip van Kerrebroeck met een dikke krijtstreep onderlijnd. Weil heeft na jaren van guerrilla ten koste van veel en van alles, niet kunnen winnen. Alles verloren, het meest verslagen door zijn eigen schaduw en die is fors. Dit alles zal betrekkelijk nieuw zijn voor directielid-internist Dees Brandjes en collega Mevr. Aysel Ebudak, die zo ape-trots zijn dat al hun Slotervaart-ziekenhuis-specialisten in loondienst zijn en braaf tussen de lijntjes kleuren. Maar als je een Apple hebt…maak je eigen lijntjes, mensen. Waar zij de illusie hebben , dat ze een topper hebben aangetrokken die louter grote urologische kwaliteiten en operatieve vaardigheden inbrengt, vergissen ze zich deerlijk. De nieuwe man, Ernesto Weil, heeft de ijdelheid die past bij een gearriveerde vedette die 20 jaar een mooi bedrijf heeft gerund, geld heeft verdiend, mensen heeft opgeleid en een achterland heeft geschapen, voor opvolgers. Dat heet in de US: a proper briefing. Bovendien is Amsterdam een gruwel, ook op urologie. Wespen-nesten alom. Eerder reeds hebben zich in de Amsterdamse urologie jongens met grote vaardigheden en competenties, verworven in voorgaande werksettings klinieken ( Nijmegen ! ) te pletter gelopen op intriges en Amsterdams opportunisme. Denk aan Bart Bemelmans, thans ridder te voet, na een mislukte uitstap naar het MT van het MC Alkmaar, luttele maanden na zijn prestigieuze benoeming aan het VUmc, denk aan Eric Meuleman, ook Nijmegen, kansloos in Mokum. De kans dat zulks ook Ernesto Weil overkomt, acht ik significant groter. Groter dan toen Van Kerrebroeck ooit even in de baan was voor de toppositie aan het VUmc. Toen , anders gezegd, Philip nog aarzelde of-ie Ernesto Weil in Maastricht wel definitief de baas zou kunnen blijven. En Philip even dubte of Amsterdam niet net zo leuk zou kunnen zijn als Antwerpen ( als je charlatan-Job Cohen tenminste even wegdenkt). Overigens had Ernesto Weil over zijn kansen in het Slotervaart Ziekenhuis beter eerst advies kunnen vragen aan zijn zeer succesvolle en integere rechtsvoorganger Cobi Reisman, thans samen met de eigenzinnige, maar capabele Joop Noordzij aan het hoofd van een gerespecteerde urologie-toko in het Amstelveen Ziekenhuis, tevens succesvol met hun Mannenkliniek zonder dollartekens-bijbedoeling. Cobi zag al jaren geleden in, dat geen uroloog in Amsterdam-Slotervaart hoger kan springen dan de polsstok van de Directie lang is. Zelfs Sergei Bubka niet. Laat staan de gesjeesde meesterknecht van Philip. Ik wens hem geluk, Philip. (*) Jan van der Kroon is journalist en uitgever. Hij is vanaf 1973 opgeleid bij het toenmalig Katholieke Dagblad De Tijd ( Maarten de Vos, Frits Suer, Herman van Run) en werkte later ook voor TROUW, Uitgeverij Spaarnestad en De Weekbladpers. In 1982 werd Van der Kroon door media-tycoon Wim Laverman benoemd tot directeur van Uitgeverij Promedia en van de Farmadivisie van Bugamor, Bedenkers en Uitgevers van Direct Marketing Technieken. In 1985 werd Van der Kroon copywriter en later creative director van zijn eerste farma-reclamebureau, Hein Walbeek Azimullah & Partners. Dat bureau won snel daarna een Effie, de prestigieuze prijs voor Bewezen Effectieve Reclame, vanwege een campagne voor Locoïd, een geneesmiddel tegen eczeem, van Gist-brocades Farma, later Yamanouchi, weer later Astellas. Van der Kroon maakte als creative director van 5 achtereenvolgende farma-bureaus reclamecampagnes en communicatieprogramma’s voor meer dan 150 merkgeneesmiddelen, waaronder Sotacor, Renitec, Zocor, Selektine, Burinex, Claforan, Nemestran, Madopar HBS, Fixim, Locoid, Zynerit, Sandostatine, Sandimmune, Lipitor, PLAVIX, Aspirine, Adalat OROS, Herceptin, Avastin, XELODA en Ciproxin en richtte in 1990 zijn eerste eigen Opleidingsbureau op, gespecialiseerd in Interactieve Educatieve Programma’s . Hij omringde zich sinds 1986 met ICT-specialisten en maakte met hen meer dan 900 onderwijsprogramma’s, op Beeldplaat, CD-i, CD Rom, DVD en Internet. Van der Kroon beweegt zich met name in cardiologie, oncologie, broncho-pulmonaal en urologie. Zijn bureau organiseerde tot 2009 ruim 450 congresreizen met medisch specialisten, die toen nog fors in de watten konden gelegd. Van der Kroon nam in 2009 vijf weken vrijaf om een Boek te schrijven over de immense kwaliteiten, de persoonlijke verhoudingen en de potsierlijke uitwassen in de Nederlandse Cardiologie, gestoeld op zijn eigen afkomst (de boerderij). 25 Jaar op Kaplaarzen door de Nederlandse Cardiologie is sindsdien het meest gelezen cardiologie-overzicht over communicatie, marketing en geneesmiddelenreclame; 300 pagina’s full color. Het Boek is aan de vijfde druk toe. De opbrengst is bestemd voor de Afdeling Cardiogenetica, AMC. Laatste berichten van auteur(s)
Laatste congresverslagen van auteur(s) |